Malungkot kaya nagsulat ako.

Ilang araw na akong melancholic kaya nagpasya akong isulat na lang ang aking damdamin dito sa blog ko. 

Nung nakaraan, sinearch ko sa YouTube kung meron kaming mga videos nung college na na-upload. Meron naman. Mangiyakngiyak ako sa tawa dahil sa mga presentations namin nun. Basta makagraduate lang talaga. 

Pag nag s stalk ako sa Facebook, at pag nakakaabot ako sa 2013, winiwish ko na sana makabalik ako sa panahon na yun. 

Nagpapatugtog ako ng mga lumang kanta (50’s) sa Spotify. Mga kantang alam kong alam ng tatay ko. 

Gusto kong makasama uli yung tatay ko. Siya yung melancholy ko na alam kong kahit anong gawin ko, hindi ko na maibabalik. Kahit ilang videos pa. Kahit ilang kanta pa. 

Ayoko ng ganito kasi nalulungkot ako. Parang palasong tumutusok sa dibdib ko yung lungkot. Ang sakit. Ang lungkot. Wala akong magawa.

Sana pwedeng ibalik yung panahon. 

Winiwish ko na kahit kailan sana di na ako maging melancholic pero alam kong uulit ito. At may magandang epekto pa rin naman siguro kung maging alipin ako ng nakaraan. 

Kasi tama ako eh. Di ko yun dapat iniwan. Iyon, kung saan ako masaya. Di ko yun dapat iniwan.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s