Privy Eyes on Your Phone? Here’s the Solution

I stumbled upon an article about the BlackBerry Privacy Shade days ago. I said, heck, an app which can save my screen from privy eyes on the train or while I’m waiting on a queue? I downloaded the app and true to its word, it can make your secrets for your eyes only.

In the settings icon you see in the right side, you can resize the shade or even make it a circle,

Or change the opacity of the shade


Cool, isn’t it?

I’ve been a BlackBerry fan since even though I am using an android phone now. This has not been commissioned by RIM in any manner. I just thought to review this cool app. 

For JN

I know that our life is not all about jobs, 

But I feel worthless staying at home. 

I feel like my sanity is escaping me. 

Unparalleled Truth

You are not your job, or the prefix in your names you should had after college but you didn’t,  the times you got rejected in Miss Beauty and Brains 2000s, the B’s in your grades or the sorry letter from your dream job.

You are, however, the love you have for yourself and for other people. You are the choices you make, you are the decisions you take.

Wala Lang Ito. Don’t Bother to Read.

Well, isa na naman akong unemployed ngayon. 

Pero okay lang, ginusto ko naman to. I’ve been thinking nga eh. Baka naman di talaga ako pang-office. Baka kaya lagi akong nagreresign at may sinusumbong na workmate sa HR e dahil introverted ako at dapat magwork all by myself.

Di bale. May plano naman ako eh. Magpapahinga lang ako ng isang buwan tapos mag oonline job ako.

Di naman sa tamad akong empleyado. Pero kapag kasi di na ako masaya o kaya di ko na pinaniniwalaan yung organisasyon ko, tinatamad ako.

Una kong work, sa IT company. Technical writer ako dun. Nagresign ako kasi naharass ako ng katrabaho ko tsaka gusto ko mag government work. Yung pangalawa kong work one week lang. Project-based. Pero kumita ako ng around 6k. Yung pangatlo ko sa government na. Deputa mga katrabaho ko lalo na yung boss. Nakakatawa kase akala pala ng boss ko dun kaya ako umalis e dahil ayaw nila akong bigyan ng regular position. E pinipilit nga nila ako mag-exam pero ayoko na talaga dun. At yung huli, government din. Hindi nga nila ako sinabihan na di na pala marerenew yung contract ko. Nagresign slash tinapos ko na lang dun yung contract ko after one year.

Graduate ako sa isang public university. Wala akong tuition kasi Pamantasan yun, meaning pang mga scholars. Honor student since kindergarten pero ang tagal ko ng narealize na di ako matalino at hindi talino ang labanan sa labas ng eskwelahan.

E ano? Diskarte at ugali.

Elementary to college eh kasapi ako ng school publication. Dati magaling ako magdrawing. Ngayon lagi na lang ako nakahiga. Tinatamad ako. Ayoko ng maging duktor o manunulat.

Maraming nag-aakala na masungit ako. Tahimik kasi ako tsaka literal na wala akong masyadong konsiderasyon sa iniisip ng ibang tao. Gusto ko lang ng tahimik. Feeling ko yung mga salosalo o parties eh para lang makipagplastican ka sa iba.

Galit ako. Galit ako sa pamilya ko, galit ako sa mga katrabaho ko, galit ako sa nakapatay sa tatay ko. Galit ako sa sarili ko. Gustong-gusto kong ayusin yung sarili ko pero wala akong desire to act. Hindi sapat yung kagustuhan ko.

Sabi ko nga sa Diyos eh. Kung sinoman siya o anuman siya. Kung tapos na ang gusto mong ipagawa sa akin, pwede mo na akong pagpahingahin.

Sabi ng girlfriend ko, (oo babae ako at may girlfriend ako) mabuti akong tao. Pero hindi naman mabuti lahat ng tao. Hindi rin mabuti ang buhay.

Nega ba? Wala kasi akong mapaglabasan. Sabi sa mga nababasa ko, kung gusto mong gumaan ang damdamin mo eh isulat mo. Tatlong taon na itong blog ko. Matagal na akong humintong magsulat sa diaries.

Salamat sa pagbabasa.