Blog ko ‘to’ di ba?

Mabuti naman at may trabaho na ako. May tumanggap sa akin bilang writer. At sa malapit pa sa amin. Sa dinami-rami ng pinagexaman at pinaginterviewhan ko, dun pa sa puro q and a lang ako nakapasok. Yung boss ko parang magka level lang kami. Di ko siya mina-ma’am.

Start ko na sa August. Sa wakas may silbi na naman ako sa pamilya namin. Makakapagbigay na naman ako ng pambayad sa internet, cable, gas at tubig.

Pero sa gitna ng pang araw-araw kong pagpasok, pagbibigay sa magulang at paminsan-minsang pagkain sa gusto kong fast food, ano ako? 

Anong ginagawa ko para sa sarili ko? Saan ako papunta? 

Nag chat yung kaibigan ko sa akin kanina. Nawalan na raw siya ng passion, balisà raw siya. Ako yung tipo ng kaibigan na papayuhan kita o tutulungan kita sa abot ng makakaya ko, pero sabi ko sa kaniya, this time, I can’t help you. Kasi ako rin niyan, nasa kalagayan mo rin ako. Tatlong taon na. At hindi ko alam kung paano kita tutulungan kasi di ko rin matulungan ang sarili ko. 

Akala ko nung college, madali lang maging successful. Papasok ako sa magandang kumpanya, magiging best employee ako. Puta di pala. Pero sabi ng girlfriend ko successful naman ako sa ibang bagay. Naging government employee kasi ako at may mangilan-ngilang nagsabi sa akin ng pasasalamat kasi natulungan ko sila, outbound sa job description ko. Dun daw ako successful. Sabi ko siguro nga. 

Ang tagal ko ng di alam kung saan ako papunta. O siguro alam ko pero di ko gustong kumilos. Nung bata ako nadiagnosed ko yung sarili ko with depression, meron kasi kaming Reader’s Digest nun na may ganung quiz. Hanggang ngayon di pa ako nagagamot.

May blog post ako dito dati na dapat talaga mag s shift ako nung college. To psychology. Pangarap ko talagang maging psychologist. Para sa ibang tao, oo. Kalimitan naman ng mga desisyon ko these past, matured years eh para sa ibang tao. Like pagpasok sa government. Pero gusto ko rin kasing gamutin yung sarili ko sana. Alam ko kasing may sakit ako, yung sakit na di nakikita, pero habambuhay na.

A Battle Everyone Should Win

She said,

“You aren’t good for anything,

“You suck in math

“You can’t comprehend the simplest maps

“You shout instead of sing

“You can’t play a violin

“You mess with your health

And to hell with your cooking.”

I looked at her,

Bowed my head

And closed my eyes.

“What do you boast about?”

She continued.

“That you write oh-so-well?

“Thousands are writers around the world

“And you don’t even match up to them.”

I clenched my fists.

“You aren’t worth anything,

she snapped,

“And when you die,

“No one will remember you for a long time.”

I punched the mirror and she stopped talking,

In the glass, my blood is still soaking.