Blog ko ‘to’ di ba?

Mabuti naman at may trabaho na ako. May tumanggap sa akin bilang writer. At sa malapit pa sa amin. Sa dinami-rami ng pinagexaman at pinaginterviewhan ko, dun pa sa puro q and a lang ako nakapasok. Yung boss ko parang magka level lang kami. Di ko siya mina-ma’am.

Start ko na sa August. Sa wakas may silbi na naman ako sa pamilya namin. Makakapagbigay na naman ako ng pambayad sa internet, cable, gas at tubig.

Pero sa gitna ng pang araw-araw kong pagpasok, pagbibigay sa magulang at paminsan-minsang pagkain sa gusto kong fast food, ano ako? 

Anong ginagawa ko para sa sarili ko? Saan ako papunta? 

Nag chat yung kaibigan ko sa akin kanina. Nawalan na raw siya ng passion, balisà raw siya. Ako yung tipo ng kaibigan na papayuhan kita o tutulungan kita sa abot ng makakaya ko, pero sabi ko sa kaniya, this time, I can’t help you. Kasi ako rin niyan, nasa kalagayan mo rin ako. Tatlong taon na. At hindi ko alam kung paano kita tutulungan kasi di ko rin matulungan ang sarili ko. 

Akala ko nung college, madali lang maging successful. Papasok ako sa magandang kumpanya, magiging best employee ako. Puta di pala. Pero sabi ng girlfriend ko successful naman ako sa ibang bagay. Naging government employee kasi ako at may mangilan-ngilang nagsabi sa akin ng pasasalamat kasi natulungan ko sila, outbound sa job description ko. Dun daw ako successful. Sabi ko siguro nga. 

Ang tagal ko ng di alam kung saan ako papunta. O siguro alam ko pero di ko gustong kumilos. Nung bata ako nadiagnosed ko yung sarili ko with depression, meron kasi kaming Reader’s Digest nun na may ganung quiz. Hanggang ngayon di pa ako nagagamot.

May blog post ako dito dati na dapat talaga mag s shift ako nung college. To psychology. Pangarap ko talagang maging psychologist. Para sa ibang tao, oo. Kalimitan naman ng mga desisyon ko these past, matured years eh para sa ibang tao. Like pagpasok sa government. Pero gusto ko rin kasing gamutin yung sarili ko sana. Alam ko kasing may sakit ako, yung sakit na di nakikita, pero habambuhay na.

Aside

Yesterday, I took the 16 Personality Types Test. I have taken 4 tests from different websites and I also took one today. The results were the same: I am of an INTJ Personality.

Introverted, Intuitive, Thinking and Judgmental. This type of personality has the smallest portion of the US population, with men having more of this type.

I am a woman, I always thought that I was weird and people doesn’t think the same way as me. So what’s the jest of this eureka?

With this test, I am now, more proud of myself. Everything on this test is accurate for me. I love solidarity (actually hates social gatherings), is intuitive, independent, logical thinker. I am a planner. Everything in my life is planned. I am also silent and detached in nature.

This realization made me more interested in Psychology. Actually, I’m planning to make Psychology as my second Bachelor’s Degree.

I am encouraging everyone of you to take this personality test in order to know yourself more.

I Took a Psych Exam. The Results Shook Me.